Eindelijk zijn we er weer. Ik heb nu toegang tot internet via mijn eigen laptop, waardoor het ook weer mogelijk wordt achterstallige beelden en verhalen op de site te zetten..
14 augustus, donderdag
Op de valreep, één uur voor we vertrekken uit de haven van Apia. Ik heb nog twee uur internet op mijn tegoed staan en wil graag de laatste foto’s en belevenissen op de site zetten, want wellicht hebben we straks geen internetmogelijkheid meer. Maar het zit niet mee. Ik heb helemaal geen verbinding met welk draadloos netwerk dan ook en moet maar accepteren dat dit plan dus niet gaat lukken.
Vanmorgen hebben we hier alle formaliteiten geregeld en dat nam ongeveer 6 uur in beslag. Ik vertrok om 9 uur naar de stad, lopend, om geld te pinnen voor het betalen van de haven. Ik dacht dat ik gisteren genoeg had gehaald, maar gisterenavond hadden we weer een gezellig samenzijn met de Nederlandse vloot (deze keer 6 schepen) in Aggie Greys hotel, met muziek, dans en vuurvreters én heerlijk eten. We hebben wat meer uitgegeven dan voorzien, dus eerst naar de bank lopen (30 min). Ik moet ook nog de papieren naar Fiji proberen de faxen (via email lukt niet), met een vooraankondiging van onze komst (verplicht 2 dagen van te voren. Als je geïnteresseerd bent in wat je allemaal moet doen om in Fiji te kunnen zeilen moet je er www.noonsite.com maar eens op nalezen). Geld pinnen lukte wel, maar faxen niet. Ik zal het op Savai moeten proberen, waar we eind van de middag naar toe zeilen (een nacht varen). Daarna teruggelopen naar de boot, waarna Chris en ik gezamenlijk naar het havenkantoor gaan om af te rekenen. Met dit bewijs in handen zijn we samen naar de stad gelopen, naar de Immigratiedienst. Daar hebben we alle papieren ingevuld om uit te klaren. Nu nog Customs, maar het is inmiddels middag geworden, de kantoren dicht, dus hebben we fish en chips gegeten bij het eettentje tegenover de haven.
Toen naar de customs voor de laatste formaliteiten. Om in Asau te mogen ankeren heb je een cruising permit nodig. Om deze te krijgen moet je een brief schrijven naar de regering met het verzoek en de preciese data van verblijf. Dit moet je dan in het regeringsgebouw afgeven en dan schrijven ze de permit uit. Dit hadden we woensdag al gedaan, want zonder die Clearance kan je weer niet uitklaren. Goed om drie uur waren we uitgeklaard en terug op de boot. Alles zeevast gezet, tussen de hevige buien door vrienden vaarwel gezegd en rond 5 uur vertrokken we naar zee.
Op Samoa hebben Chris en ik samen de bus genomen om wat meer van het eiland te zien. De bussen hier zijn prachtig versierd en heel eenvoudig. Ik heb er een verzameling foto’s van die mettertijd op deze plek te zien zullen zijn.
Onze eerste stop was het museum van Robert Louis Stevenson, schrijver van o.a. Schateiland, dr Jekyll en mister Hyde die 4 jaar op Samoa heeft vertoefd en er ook is begraven. In die paar jaar heeft hij een prachtig huis laten bouwen van Red Cedar (ingevoerd vanuit Amerika) en heeft hij de plaatselijke bevolking kunnen betoveren als verteller van verhalen.
Helaas ging de bus niet verder (we hadden graag naar de andere kant van het eiland gewild), omdat er en maand geleden een ongeluk had plaatsgevonden en de weg voor de bus was afgesloten. Maar het korte ritje was leuk.
Later ben ik nog met Willy en Ria van de Sun Ra en Douwe van de Johanna met een auto het halve eiland rondgereden en dan krijg je een goed beeld van hoe de mensen leven. De meeste huizen zijn helemaal open: dat betekent een vloer en een dak op palen, dus zonder muren. Sommigen hebben doeken hangen, sommigen matten als wanden, maar velen zijn gewoon helemaal open en kan je gewoon het bed en de bank met (grote) televisie zien staan. Apart hoor. Er zijn ook ‘gewone’ huizen zoals wij ze kennen, maar niet zo veel. Sommigen zijn heel mooi versierd, maar de meeste zijn heel eenvoudig. We hebben nog een paar mooie watervallen gezien, op een prachtig idyllisch plekje gelunched en met een tevreden gevoel weer op huis aangereden.
Goed, we vertrokken dus naar Asau, maar we hebben het niet gehaald. Toen we ’s morgens vroeg voor de pass lagen konden we met geen mogelijkheid de ingang vinden. Het was niet beboeid en de Max Sea (de elektronische kaart) gaf een heel andere positie aan dan waar we waren (komt wel vaker voor dat de kaart afwijkt van de realiteit). Het was hoog water en we konden het rif niet zien (bij laag water valt het droog en dan zie je de ingang misschien wel), en er lag een schip dat al op het rif was vastgelopen ( voor ons een extra waarschuwing). Maar goed, Chris besloot om verder te varen en we zouden eerst doorgaan naar Fiji. Maar onze Fiji papieren waren nog niet verstuurd en op zee is dat ook niet mogelijk. Ik zou iemand kunnen emailen met en internetverbinding en die vragen dit voor ons te doen, maar we hebben nog tijd genoeg dus kunnen misschien nog een stop maken.
Nadat ik de kaart bestudeerd had, zag ik een eilandje niet erg uit de richting van Fiji, Niuatoputapu heet het en we besloten daar naar toe te varen want het lag op een dag varen (150 mijl).
Beeldverhaal van Niuatoputapu
By Anneke & Chris on Sep 6, 2008 | In logboek los angeles | 2 Comments
lieve mensen jullie zijn al enige tijd verstoken van nieuwe informatie over de reis van de Magnet! We hebben wat zaken uit te zoeken, maar zodra er meer duidelijkheid is, zal ik de site weer helemaal up to date zal maken. veel liefs
By Anneke & Chris on Aug 8, 2008 | In Logboek Marquesas Eilanden, logboek los angeles | 4 Comments
3 augustus 2008 APIA West Samoa, Marina Apia (wat een heerlijke plek op aarde)
We zijn al een dag of drie geleden aangekomen in Apia, West Samoa, waar we verplicht in een haventje moeten liggen (in andere havens mag je ook ankeren). Dat vinden we helemaal niet erg. De eerste nacht hebben we zo ontzettend goed geslapen, want de boot lag zo stil…dat was lang geleden. Meteen van de boot op de wal stappen voelt ook als een luxe (alhoewel we ook heel veel genieten van ankeren is deze afwisseling gewoon lekker). We bleven aan boord tot alle formaliteiten rond waren. Alle ambtenaren van de customs, immigratie, port authority, health enz komen aan boord en iedere keer moet je weer formulieren invullen. Als we het andere eiland willen bezoeken moeten we een brief schrijven naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken (of zoiets) met een speciaal verzoek.
De reis van Suwarrow naar hier besloeg 505 M en we hebben daar 5 dagen over gedaan. Er stond de eesrte dagen niet zo veel wind, maar we maakten aardige snelheid (de Magnet is geen snelle boot met haar 17 ton deplacement). Willy en Ria van de Sun Ra vertrokken ook dezelfde dag uit Suwarrow en zij varen met hun kleine lichte scheepje, veel sneller. Ankerop in Suwarrow duurde even; er zit een groot stuk koraal in de Bruce en eer dat los was!!! Tja eigenlijk hadden we het daar zo naar onze zin dat we gewoon een stukje mee wilden nemen. Maar het is verboden dus heeft Chris het met een hamer los geslagen. Nu hebben we Suwarrow maar in ons hart een plekje gegeven.
Suwarrow, het bijzondere plekje, gerund door een heel lief gezin, en waar ik toch nog een echte Manta Ray onder me door heb zien zwemmen (de moeite waard om deze vis even te googlen). Prachtig gracieus en soepel glijdt hij door het water. Groot en zwart, zo’n 2,5 meter doorsnee. H e e l erg mooi.
De eerste dagen in zo’n stadje gaat op in zoeken naar Internetmogelijkheden, wasserij, supermarkten, bank of pinautomaten, diesel en gas etc en niet perse in deze volgorde. Meestal ben ik degene die erop uit trekt en blijft Chris aan boord om de nodige klussen te doen. Ik vind het heerlijk om door deze vreemde plaatsen te lopen en contact te maken met de mensen. De mannen hier lopen in rokken, ook de overheidsfunctionarissen kleden zich zo en dat is heel apart om te zien. Mooi dat sommige gewoonten blijven bestaan. De mensen hier zijn groot, vooral de vrouwen zijn lang en stevig (niet perse dik). Ik vind dat opvallend. Ze zijn ook hier uiterst aardig!
Het leven is hier niet zo duur als op de Marquesas, de Tuamotus en de Society Eilanden. Gelukkig voor de mensen die hier wonen. Apia is een heel gezellig en niet te druk stadje, met een vrolijke sfeer. Wel zie ik hier voor het eerst weer dakloze mensen op straat, sommigen bedelen. Het doet me in sommige opzichten aan Paramaribo denken. Er is hier een prachtige groentemarkt en een vismarkt. Kan je heerlijke verse groeten en vis kopen.
Op een wandeling op zoek naar een strandje, dicht bij de haven, word ik aangesproken door een man die in zijn tuin een kind op een heel grote schommel duwt. Hij wil dat ik op ook zijn schommel ga zitten, maar mijn hoogtevrees weerhoudt me daarvan. Ik zie een mondharmonica die hij in een houder op zijn borst draagt en vraag of hij in plaats daarvan muziek wil maken. Ria en Willy komen ook net aangefietst en zo worden we allen uitgenodigd in zijn tuin. Hij pakt zijn gitaar en zingt een prachtig liedje voor ons. Daarna gaan Willy en Ria op de schommel, door Al geduwd. Prachtig he…!! Ik heb zijn song gefilmd en hoop dat die kleine filmpjes ook een keer via internet getoond kunnen worden. Maar dit zijn zulke mooie ontmoetingen!!
By Anneke & Chris on Jul 18, 2008 | In logboek polynesie | 3 Comments
Mijn nieuwsgierigheid naar de dieren van deze atol is nog niet bevredigd, want alle dagen waait het nog steeds te hard om naar een van de andere eilandjes te gaan! Maar we vervelen ons niet! Bij een inspectieronde van het dek blijkt dat het babystag aan stuurboord los staat (veel beweging) en Chris gaat de mast in en ziet dat onder de zaling het roestvaststalen plaatje is gescheurd waar de stagen aan vast zitten (op Manihi repareerden we hetzelfde euvel aan bakboord). Maar nu is er geen vaste wal waar je iemand kunt vragen het te lassen. De ‘Second Wind’ (ontzettend aardige mensen; hij Australier, zij Française en zeilen al 7 jaar rond) die hier ook voor anker ligt komt met materiaal aanzetten, waarvan Chris een nieuw plaatje kan maken aan de wal, waar wel een generator is voor elektriciteit voor de flex enzo. Chris is hier 2 dagen zoet mee en als het weer in de mast op zijn plek gemonteerd is, proberen we ankerop te gaan naar en meer beschutte plek. Dat lukt niet, de ketting zit vast tussen het koraal (op 20 meter). Verdorie, wat nu. Cosmos, een Amerikaans stel (Charlie en Sunny), roept ons op de VHF en zegt dat Charlie naar het anker wil duiken, de volgende dag. Wat een geluk!
Het is geen eenvoudige klus in ruw water met behoorlijke golfslag, maar met behulp van Steve en Sylvie van de Second Wind, lukt het uiteindelijk wel en kunnen we ankeren op 5 meter diepte en het schip ligt op 10 meter. Dat is een meer beschutte plek, maar de golfslag is en blijft groot, want het waait al zeker 5 dagen zo’n 20 tot 25 knopen en de verwachting voor vandaag is 30 knopen wind!!
We deinen heen en weer en hopen dat de wind snel gaat liggen. We hebben 2 ankers uit en liggen vertuid, zodat als de wind van richting verandert wij niet zulke grote zwaaien zullen maken.
Een grote schildpad kwam ons begroeten, hij of zij zwom heel dicht bij de boot, nieuwsgierig naar de nieuwe gasten. Dat is het mooie van dit atol. Er is Turtle island met schildpadden, Bird island met vogels, er zijn Manta Reys op het rif vlakbij, er zijn dolfijnen en zoveel meer andere dieren.!!!!
Er zijn 2 Nederlandse boten onderweg hier naar toe, waaronder onze vrienden van de Sabbatical met hun tweeling. Ze hebben naast de harde wind ook grote golven. Niet altijd eenvoudig zeilen, maar ze zijn wel ervaren. We proberen in contact te blijven via de SSB.
Sunny en Sylvie zijn beide vrouwen die hun mannetje staan als er gehandeld moet worden. Beide vrouwen hielpen mee toen het anker eruit gehaald werd. Ik moet nog veel leren, merk ik, maar Sylvie zei dat het door ervaring met de jaren zo groeit. Zij vaart nu 15 jaar en zei dat ze zo ook niet begonnen was. Het begin is het moeilijkst, zei ze. Ik hoop het ook te leren met de tijd!
By Anneke & Chris on Jul 13, 2008 | In logboek polynesie | No Comments »
Suwarrow 31*15′ S en 163*06′ W
We zijn een paradijsje binnengevaren. ‘s Morgens vroeg om 10.00 uur, donderdag 10 juli. Meteen toen we de pas door waren zagen we het! Hier willen we wel even blijven.
We hebben het anker er nog niet ingegooid of de parkwachter nodigt via de marifoon alle boaters uit om met een excursie mee te gaan naar Bird Island en daarna naar Seven Islands. Vertrek over een half uur en lunchpakketje en snorkel mee. De boaters reageren enthousiast en iedereen gaat mee. Ik antwoord dat het prachtig is maar dat wij nog niet zover zijn. Het duurt wel een paar uurtjes voordat je weer op orde bent na zo’n tocht van 5 dagen.
We zagen ze vertrekken in bootjes, veel kinderen en veel gelach.
De captain van de Bounty Bay, een zwarte vol bepakte motorcatamaran, komt langszij en nodigt ons uit om om 5 uur naar de wal te komen om wat te drinken of eten. Dat is gelijk een goed moment om in te checken en zo maken we kennis met John, Veronica en hun 4 zonen, Jeremiha, Jonathan, Giovanni en Augustin (de laatste 2 zijn een tweeling van 7). Zij zijn de parkrangers en wonen zes maanden per jaar op dit kleine eilandje in deze grote atol. We worden door hen uitgenodigd om te blijven eten en krijgen een kopje koffie. We genieten enorm van de eenvoudige entourage.
Dan komt de bemanning van de Bounty Bay, met een groep Amerikanen in hun gevolg. Dit zijn onderzoekers en duikers en vrienden. De Bounty Bay vaart met klanten, maar heeft een probleem met een van de motoren. Die doet het niet.
De kok (een van de drie bemanningsleden, allen uit Fiji) stookt het vuurtje op met het omhulsel van de kokosnoot. Vlees en vis worden gebarbecued.
De oudste zoon bedekt de tafel met bladeren van de bananenboom, het tafelkleed. De tweeling zeggen grace (gaan voor in gebed) en Veronica komt aan tafel als iedereen gegeten heeft.
Mitch, een van de gasten aan boord van de BB speelt gitaar en ik vertel dat Chris een trekzak heeft. Die wordt onmiddellijk door een van de bemanningsleden samen met Chris van boord gehaald en iedereen wordt vrolijk van deze muziek. Mitch komt ook los en samen wordt er gepeeld en gezongen en we genieten enorm.
In het donker vinden we de Magnet terug.
De volgende ochtend komt captain John van de Bounty Bay langs om te vertellen dat hij genoten heeft en dat hij het probleem met een van de twee motoren nog niet heeft opgelost. Chris gaat mee kijken en is zo de hele middag bezig, maar helaas zonder resultaat. Er is een serieus probleem dat hier niet opgelost kan worden, dus zullen ze met een motor terug moeten varen
..naar Palmerston (2 dagen). Maar voordat ze weggaan hebben ze nog een afscheidsetentje aan de wal en nodigt hij ons uit om weer te komen eten met muziek. Chris neemt deze keer ook zijn bongo mee die hij in Papeete heeft gekocht. Deze avond komen de andere boaters die voor anker liggen ook en we hebben een ontzettend gezellig avond.
De volgende ochtend vroeg, de dag van hun vertrek, komt Captain John van de BB vragen om weerberichten, dus printen we een paar gribfiles uit. Hun anker komt niet los, wat wel te verwachten was omdat hun lier helemaal vastgeroest zat en het anker er met de hand uitgetrokken moest worden. Het waait inmiddels al stevig en er hangen ook buien in de lucht. Maar uiteindelijk lukt het de bemanning samen met alle gasten het anker binnen te trekken en varen ze weg. We hopen dat ze goed zijn aangekomen, want sinds hun vertrek is het heel stevig gaan waaien (25 knopen) en regenen (squalls). Wij liggen te gieren achter het anker, maar tot nu toe houdt het goed.
Tussen de buien door schijnt de zon en Chris en ik maken een wandeling over het eilandje. We ronden het in een uur. Geweldig. Ik ben zo benieuwd wat deze atol nog meer aan mooie dingen heeft!!
By Anneke & Chris on Jun 29, 2008 | In logboek los angeles | 2 Comments
VOOR ZONEN EN DOCHTERS, BROERS EN ZUSSEN, VRIENDEN EN VRIENDINNEN
Als er sluimerende wensen zijn om enige tijd aan boord te vertoeven, is het prettig dat je dat op tijd aangeeft. Over de invulling van je verblijf kunnen we dan verder overleggen.
Misschien kies je een mooie plek (bijvoorbeeld Fiji, Indonesië, Thailand), of is de periode van je vakantie of studie bepalend (bijvoorbeeld september, of volgend jaar). Of misschien wil je wel een traject meevaren (bijvoorbeeld van Nieuw Caledonie naar Australië). Je kunt dan ervaring opdoen met wachtlopen, navigatie en zeilhandling om maar wat te noemen. Maar ook ankeren en heerlijk zwemmen in mooie baaien en snorkelen in prachtige riffen. Misschien de kans van je leven.
Natuurlijk is er een voorbehoud van weersomstandigheden, (bijv dat we niet op tijd op de afgesproken plek kunnen zijn) maar we kunnen altijd principe afspraken maken, en het moet gek gaan als we er niet uitkomen.
