Vanmorgen was het zo ‘peaceful’ op de rivier. Er zat een vogeltje achter op de railing te fluiten, een lieflijk geluid! Voor de rest was het stil. De regen van gisteren was opgehouden en het water stroomde langzaam opwaarts, geen rimpeling want het was windstil. In de verte kreeg het vogeltje antwoord van zijn vriendjes. Ik wilde er een filmpje van maken, zodat jullie het dan ook zouden kunnen horen (eens) maar de batterij was leeg.

Gisteren zijn we terug gekomen van Mooloolaba, waar we wederom ontzettend fijn hebben gewerkt en zijn verwend, door broer en zus. Deze keer geen auto gehuurd, maar met de trein (tilttrein) vanaf Bundaberg, zo’n 3 uur reizen naar Nambour, al waar we met ijsje (heerlijk) in de hand werden verwelkomt door Johan.

Dus verder met het bootje bouwen: het begon allemaal met een plan, waarna we de eerste keer de spanten hebben opgezet, de tweede keer zijn we ongeveer tot de helft gekomen en deze keer hebben we haar helemaal dicht gekregen.

Dit alles is gemaakt op het prachtige plekje waar Johan en Corrie wonen. Als je Chris kwijt was, of het nu ‘s morgens om 5 uur was of tegen etenstijd, je kon hem altijd ergens in de buurt van de schuur vinden.

Aan het einde van de middag gaan we wandelen of zwemmen, bij Cottontree. Heerlijk, Johan en Corrie doen dat heel vaak. Soms nemen we fish en chips na. Maar meestal gaan we huiswaarts, eten (en scrabbelen soms) waarbij Johan onophoudelijk verhalen uit zijn vissersverleden kan vertellen. Maar ook over hun eerste jaren in Australie en over de moeilijke tijden die ze hebben overwonnen en hoe goed ze het nu hebben. Corrie heeft verrukkelijk gekookt en wij luisteren onder het genot van een heerlijk wijntje!