Er woont een echtpaar aan de overkant, Pelikaan heten ze. Ze hebben een mooi plekje gevonden tussen de mangrove bomen vlakbij de helling van de werf. Ze zijn met z’n tweeen en bijna altijd samen. Ze verdrijven de tijd met zwemmen in de rivier, met het vangen van visjes, die schokkerig in de grote bek verdwijnen en met heerlijk ontspannen liggen op het zand. Alleen bij laag water dan, want bij vloed verdwijnt dat plekje onder water. Soms krijgen ze bezoek van het echtpaar Lepelaar, zij zijn ook met z’n tweeen en bijna altijd samen. Als de Lepelaars gaan vissen lopen ze bij laag water langs de kant, hun bek in het water en happen maar. Ik bekijk deze dieren elke dag vanuit de kuip. Ze wonen recht tegenover ons. ‘s Morgens bij het ontwaken hebben ze een vast ritueel. Ze poedelen zich. Hun vleugels klapperen in het water en het spettert zo alsof het een douche is. De veren worden geschikt en ongeregeldheden worden er met de bek uitgehaald. Dan rekken ze zich uit, hun snavel zo hoog mogelijk in de lucht. De verplichte gymnastiekoefening voor de spieren in de bek, want daar moet een zo groot mogelijke vis in. Als ze klaar zijn kijken ze net als wij in de spiegel (van het wateroppervlak). Zitten alle veren goed, zie ik er fraai uit?
Als het echtpaar Lepelaar op bezoek is zitten ze gevieren dicht bij elkaar. Er wordt niet veel gezegd, maar het ziet er erg gezellig en ontspannen uit.

Wij genieten van deze beelden onder het drinken van ons kopje koffie en gaan dan aan de slag. Vanmorgen hebben we het dek goed geschrobd, want er lag nogal wat zaagsel dat overal tussen en vastgeplakt zat. Chris heeft in de beide bakskisten een bodem gemaakt en een plank, zodat er beter gestouwd kan worden. De spullen passen er nu veel beter in. Ik heb de bakskisten schoongemaakt, geschuurd en geverfd zodat ze er nu heel mooi en wit uitzien. Het dek ook trouwens, helemaal opgeknapt. Onze dagen zijn gevuld met ‘klussen’. En we genieten ervan. Het is opvallend dat in deze marina geen potlucks of andere samenkomsten worden georganiseerd, en we hebben dan ook weinig contact met de andere zeilers. Iedereen is erg op zichzelf.

Wel hebben we een keer Jolanda (Poolse) en Trevor (Kiwi) uitgenodigd en gezellig een biertje gedronken. Ik kreeg van hun mijn eerste zeilmakersopdracht: het maken van een zonnetent voor het voordek. Gelukkig hebben zij zelf het materiaal, want dat is hier heel moeilijk te krijgen. Inmiddels word ik nu door verschillende zeilers benaderd om iets te repareren of te maken.  Ik wou dat ik materiaal kon bestellen dan zou het echt een leuke business kunnen worden. Met Gerda (Nederlandse die al jaren in Australie woont op een boot) ben ik heel wat zaken af geweest i.v.m. het maken van een maindrop, maar tot nu toe nog geen succes.  Adriaan (haar man) doet al het laswerk voor op de Magnet. Zoals de versteviging van de ankerrollen en boeg, de ombouw voor de zonnecollectoren en het mastbeslag.

En ook  Leo (Hollander) en Blanca (Columbiaanse) zijn een biertje komen drinken. Leo is een gepensioneerd atoomgeleerde en woont vanaf z’n 22ste jaar in Canada. Wel leuk om ook af en toe Nederlands te kunnen praten. Maar dat zijn eigenlijk alle contacten die we hier in Bundaberg hebben.