Ik zit beneden in het souterrain, Chris zit boven op de veranda, Johan is nog op zijn werk en Corrie is oma-en in Melbourn. Buiten is het broeierig, er hangt onweer in de lucht. De zon schijnt volop, maar in de verte klinkt gerommel. Het is bijna half drie ’s middags. Vanaf de veranda kijk je uit op de prachtige tuin, de vijver en het ‘bos’ erachter. Krekels en vogels laten zich onophoudelijk horen. Het huis is bijna honderd jaar oud. Het is een werkelijk prachtig nog authentiek houten huis, in ouderwetse stijl. Een droom!! De kleuren van de houten wanden, randen en vloeren zijn mooi op elkaar afgestemd en de inrichting is gewoon gezellig. Je voelt je hier al heel snel thuis.

Mooloolaba is een moderne stad, een waar Mekka voor de rijke yachties. De prijzen zijn hier bijna 2 x die van Bundaberg en alle havens zijn nagenoeg vol. Gisteren hebben we er twee bekeken, maar ook hier is alles in regels omschreven en mag je niet werken aan je boot als je in de haven ligt. Alleen als die op de wal staat mag dat (geluid- en/of stofoverlast). Da’s jammer. Vandaag hebben we de derde haven gezien, maar die was al volgeboekt, dus valt meteen af. De werf echter is wel goed, met alle faciliteiten en deskundige vaklui vlakbij. Een mooie plek, zeker de moeite waard om in overweging te nemen hier bijvoorbeeld in februari naar toe te gaan voor een maand of zo.

Het winkelcentrum dichtbij de haven is Amerikaans groot. Je kan er alles krijgen, behalve een gewone plastic koffiefilter om op de ouderwetse manier koffie mee te zetten (weet je nog, water in de filter gieten en wachten tot dat doorgelopen is en dan weer water erin?). Ik ben daar nu al een paar maanden naar op zoek, maar zelfs in deze westerse wereld, is dat een ‘uitgebruikt’ item. De papieren filters kan je overal kopen, maar waar je die in moet doen…..

Als we eenmaal een plek hebben kunnen we aan de werkzaamheden beginnen. Er staan een paar grote klussen op de agenda, maar die worden uitgevoerd als we op de wal staan. Verder is er en hele lijst, die steeds verder aangroeit (net als de barnacles aan het onderwaterschip). Ik denk dat Chris zal beginnen met het plaatsen van een nieuwe elektrische ankerlier. Dat zal een hele verbetering zijn. Er kunnen omstandigheden zijn waarin het noodzakelijk is om snel je anker te lichten en te vertrekken.

In Suwarrow bleek dat dat met een handmatige ankerlier niet snel genoeg kon. Eerst had een duiker de ketting en het anker onder het koraal bevrijdt, om daarna zo snel mogelijk binnengehaald te worden. Het waaide heel hard, er waren veel golven en daardoor stond er te veel druk op de ankerlier. Iedere keer als er een stukje ketting naar binnen was getrokken, slipte er weer een heel stuk terug het water in. Hij redde het gewoon niet. Chris dorst ook niet te veel spanning op de ketting te zetten omdat de boegconstructie voor het anker, niet al te sterk is. Gelukkig kregen we toen hulp van Steve en Sylvie en lukte het met beleid en geduld alsnog. Maar je leert op zo’n moment wat het schip wel of niet kan hebben. Chris wil die boegconstructie dan ook verstevigen en heeft er al een mooi ontwerp voor.