Reis mee met de Magnet

en als t werk gedaan is …..

Vanmorgen zat ik om 6 uur in de kuip, ontzettend te genieten van de rust en (wind)stilte op de rivier. Vogeltjes in de verte die elkaar aanroepen en antwoorden, de zon die al helemaal op was (na een schitterende ondergang giseravond) en ik dacht aan de keren dat ik de dieren om ons heen lyrisch beschreven heb. Maar waar ik het nooit over heb gehad zijn de beesten die we het meest vrezen; ze zijn zo klein dat je ze niet ziet, hun steken zijn als speldenprikjes maar ze laten een overduidelijk resultaat na: een ontzettende, irritante, aldoor kriebelende jeukbult, die als je hem open krabt nog weken door kan jeuken. En ook de muggen kunnen je plezier hier behoorlijk vergallen. Deze dieren vallen bij windstille zonsondergang aan. De beste remedie die we tot nu toe hebben gevonden is het maken van ‘rookpotten’ of ’stinkers’ een soort wierookachtige spiralen die je aansteekt en waar ze helemaal niet van schijnen te houden. Dat die stinkers werken bleek wel een keer dat ik wakker werd en welgeteld 38 bulten op mijn armen, benen, heupen gewoon mijn hele lijf had, omdat we die nacht geen stinker me naar bed hadden genomen. Ze jeuken nog steeds en als ik niet oppas dan worden die wondjes lelijke littekens, want er komt gauw een infectie in. Teatree olie smeer ik erop en dat geeft even enige verlichting.
We houden van wandelen,vooral ’s avonds na het eten, en een keer op zo’n prachtige windstille avond stapten we in het bijbootje om naar de wal te gaan. Heerlijk zo’n wandeling langs de rivier, de mangrove bosjes bekijken wat er allemaal leeft en misschien komen we wel weer een paar leguanen tegen… maar na een paar minuten al, voelden we allemaal kleine steekjes. Verdorie de zandvliegen. We wisten niet zo goed hoe ze te ontwijken en zijn weer snel terug gegaan. Sindsdien wandelen we niet meer in Bundaberg en blijven we ’s avonds altijd op de boot.

We schieten al aardig op met de klussen aan boord. Een hele lijst is al afgewerkt: een elektrische ankerlier, met hoes; een tweede rol voor een tweede anker; vliegenhorren in de luiken; vooronder helemaal schoon, daar waar nodig geglasst en geschilderd, met verlichting; anker en ankerketting gegalvaniseerd, kettingbak schoon en geschilderd; mijn kledingkast schoon en geschilderd en EEN LAMPJE erin (kan ik zien wat ik aan ga trekken); de ruimte achter de douche, nieuwe bodemplank, geglasst en geschilderd; kastje onder de wastafel de gaten in de plank gevuld, geglasst en geverfd; watertank ge-epoxied, geglasst, geverfd, nieuwe deksel op gemaakt ook in de epoxy met glass, een slang naar de dekvulling gemaakt want deze tank heeft nu de functie van dieseltank; de stuurboord bakskist binnen,  bodem in gemaakt en geverfd; buiten de beide bakskisten bodem in gemaakt en geverfd en dan nog de leidingen en draden die onpieuw zijn vastgezet en alle moeilijke plekjes waar je nauwelijks bij kunt komen. Ze worden allemaal bekeken en waar nodig aangepakt en uiteindelijk zien ze er weer prachtig uit. Ik heb vast nog een aantal dingen niet genoemd. Zoals de fenders schoongemaakt en van fenderhoezen  met nieuwe ophanglijnen; een nieuwe hoes voor de opening naar binnen; vochtopnemende en antislip trapmatjes; repareren van de automatische piloot; trekken en vastmaken van draden en antennes etc etc. En niet te vergeten het binnen afkrabben van alle restanten lak op het polyesther, en daarna schoonmaken en in de was zetten van die wanden en plafonds.

We werken samen op. Chris maakt het en ik werk het af! Ik kan ook (nog) goed in de kleine ruimtes, waar hij niet meer in kan (door te brede borstkas bijvoorbeeld). In de meest vreemde houdingen hebben wij ons al in het binnenste van dit schip gewrongen.

Maar ik ben ook weer lekker creatief bezig geweest. Ik heb een riem gemaakt voor Diana en een grappig tasje voor Nemone  en een armaband voor Danielle en een TomTom-hoesje voor Sandra! Had ik het kussentje van Johan en het hoesje voor mijn portabele videospelertje al laten zien? Ik weet het niet meer, dus voor alle zekerheid doe ik die er ook nog bij. Als je wilt dat ik eens iets voor je maak, moet je me de maten maar mailen. Wat zou ik het heerlijk vinden als ik hier mijn kostje mee zou kunnen verdienen in de toekomst…tesamen met zeilmaken ……

Vanmorgen was het zo ‘peaceful’ op de rivier. Er zat een vogeltje achter op de railing te fluiten, een lieflijk geluid! Voor de rest was het stil. De regen van gisteren was opgehouden en het water stroomde langzaam opwaarts, geen rimpeling want het was windstil. In de verte kreeg het vogeltje antwoord van zijn vriendjes. Ik wilde er een filmpje van maken, zodat jullie het dan ook zouden kunnen horen (eens) maar de batterij was leeg.

Gisteren zijn we terug gekomen van Mooloolaba, waar we wederom ontzettend fijn hebben gewerkt en zijn verwend, door broer en zus. Deze keer geen auto gehuurd, maar met de trein (tilttrein) vanaf Bundaberg, zo’n 3 uur reizen naar Nambour, al waar we met ijsje (heerlijk) in de hand werden verwelkomt door Johan.

Dus verder met het bootje bouwen: het begon allemaal met een plan, waarna we de eerste keer de spanten hebben opgezet, de tweede keer zijn we ongeveer tot de helft gekomen en deze keer hebben we haar helemaal dicht gekregen.

Dit alles is gemaakt op het prachtige plekje waar Johan en Corrie wonen. Als je Chris kwijt was, of het nu ’s morgens om 5 uur was of tegen etenstijd, je kon hem altijd ergens in de buurt van de schuur vinden.

Aan het einde van de middag gaan we wandelen of zwemmen, bij Cottontree. Heerlijk, Johan en Corrie doen dat heel vaak. Soms nemen we fish en chips na. Maar meestal gaan we huiswaarts, eten (en scrabbelen soms) waarbij Johan onophoudelijk verhalen uit zijn vissersverleden kan vertellen. Maar ook over hun eerste jaren in Australie en over de moeilijke tijden die ze hebben overwonnen en hoe goed ze het nu hebben. Corrie heeft verrukkelijk gekookt en wij luisteren onder het genot van een heerlijk wijntje!

Een vriend vroeg in zijn email of ik na een jaar van avontuur een echte zeebonk ben geworden. Tja, het zeeleven bevalt me. Het is echter niet een gemakkelijk bestaan. De dagen op zee hebben een heel ander gezicht dan ankeren in lagoons, havens en inhammen.  Schetsjes op de site geven een romantisch beeld. Het zeeleven is avontuurlijk. Op zee ben je altijd alert. Ookal ziet alles er heel rustig uit, er kan altijd onverwacht iets gebeuren. (Ik heb het meegemaakt op de boot SunRa, met Willy en Ria, we voeren van Niuatoputapu naar de Vavau dat de wind ’s nachts ineens naar 40- 45 knopen ging, heel plotseling, en daarna 11 uur lang schommelde tussen de 40 en 52 knopen. Pfffjoei).

De wolken zijn vaak de eerste boodschappers: grote hoge of kleine groepjes of slierten witte wolken, makrelen, grijze of donkere dreigende wolken die met grote snelheid overgaan, of een grauw dicht dek zonder een stukje blauw alsof de zon helemaal niet bestaat, en de wolkeloze strakblauwe hemel niet te vergeten. Allemaal duidt het op het weer dat zo belangrijk is tijdens het varen. De hele dag zie je de luchten in alle vormen. Maar dat is natuurlijk niet de enige bron van informatie.

Al dagen voor vertrek haal ik het maximale weerbericht binnen (via internet), zo’n 10 dagen vooruit. Deze Gribfiles zijn een begrip voor zeilers.  Ze geven info over de richting en snelheid van de wind  maar ook de golfhoogtes en de isobaren die de hoge en lage druk gebieden aangeven. Ik kan deze gribs verplaatsen naar de zeekaart op de laptop, die we voor de navigatie gebruiken, zodat we goed kunnen zien wat voor weer we kunnen verwachten op de route die we gaan. Onderweg haal ik om de andere dag via sailmail de gribfiles voor de komende twee dagen op. Zo hangen de windveren letterlijk boven onze boot. Chris en ik bestuderen ze nauwkeurig en proberen de wijzigingen te interpreteren. We hebben gemerkt dat gribfiles redelijk betrouwbaar zijn. Soms echter lopen ze een paar dagen voor of achter en krijgen we niet de wind die voorzien was. Zoals op de tocht van Noumea naar Bundaberg. De windstilte leek met ons mee te varen, zich in het zelfde tempo te verplaatsen. En wij maar kijken op de kaart, wanneer krijgen we die 20 knopen tradewind???? Toen het eindelijk begon te waaien, was het in een andere richting dan voorspeld. Recht op de neus en 25 knopen, dat is stevig varen met een behoorlijke helling, dus niet zo comfortabel. Want met de veranderingen van de wind verandert natuurlijk ook het gedrag de golven.

Golven zijn van grote invloed op het gedrag van de boot en of het prettig varen is of niet. Soms is er weinig wind, en is de zee nog erg onrustig (nog van eerdere wind) met golven die vanuit verschillende richtingen aan komen rollen. Je kan je voorstellen dat het schip in al die verschillende bewegingen meerolt. Als je gewoon kan blijven zitten is dat wel te doen, al kan ik het niet prettig noemen. Maar als je naar de wc moet of gribfiles binnen moet halen of eten klaar moet maken is het wat lastiger. Voordat je welke beweging dan ook maakt, grijp je een handgreep stevig vast. Ok, dan kan je staan en langzaam maar zeker van handgreep naar handgreep stapjes zetten. Toch moet je ook blijven opletten dat je niet ergens tegenaan stoot. Soms wordt je onverwacht ‘gelanceerd’. Je moet je bij iedere beweging die je maakt dus schrap zetten. Naar de wc gaan is op zo’n beweeglijke zee een hele toer, daarom gaan we maar gewoon op de emmer in de kuip, dat scheelt een hoop inspanning.

En tijdens het koken heb je eigenlijk vier handen nodig, want je kan niks wegzetten zonder dat het heen en weer schuift. Ik maak nog wel eens een foutje (zet een koffiepot op het aanrecht die dan even later met drab en al door de boot vliegt), een ‘beginnersfoutje’ zeg ik dan maar. Schoonmaken van die troep is ook heel lastig, dus haal ik alleen het ergste vuil weg en laat de rest maar zitten voor de ankerplek of haven. Ik denk dat zeilers als kind enorm genoten hebben van de kermis, zo’n aldoor bewegende rups waar je over moet lopen (hebben ze die nog tegenwoordig?), van die attracties waar je heen en weer geschut wordt.

Als er een constante stevige wind is met een onrustige zee krijgt de boot toch een zeker voorspelbaar gedrag. Soms is er een stevige helling, maar soms ook snijdt ze zo mooi door de golven dat je merkt dat de koers die je vaart haar bevalt. Je glijdt dan met 6 tot 7 kn0pen door het water, legt zo’n 160 mijl per dag af en dat schiet lekker op. Maar meestal hebben we een gemiddelde van 135 tot 140 mijl per dag.

Als het erg lang te onprettig is besluit Chris weleens om van koers te veranderen en maar een poosje van de rumplijn af te wijken. Dat is de ideale koerslijn die van te voren op de kaart is uitgezet via het invoeren van way points (coordinaten).  Deze koers is op de GPS te zien en daar kijk je naar of je nog op de juiste route zit. Wel makkelijk hoor. De windvaanstuurinrichting stuurt het schip. Deze houdt altijd een vaste hoek aan met de wiind, dus als de wind verandert moet je ook de windvaan corrigeren. Dat kan je ook allemaal op de GPS aflezen tijdens het varen.  Ik vind het nog steeds best wel spannend om ’s avonds en ’s nachts naar buiten te gaan om helemaal achter op het schip de windvaan een beetje stuurboord of bakboord te geven. Je kan je in de donkerte niet goed orienteren.  Het is niet altijd gemakkelijk om hem weer op koers te krijgen, want soms moet je de zeilen ook veranderen; slacken of juist aantrekken. Dat kan ik nog niet goed beoordelen, dus doet Chris dat altijd.  Ik probeer hem niet te storen in zijn slaap, maar soms kan het niet anders. Dan is de wind bijvoorbeeld helemaal gedraaid en moeten we overstag. Ik kan dat (nog) niet alleen.

Als het hard waait, moeten we de zeilen reven. Meestal ga ik naar voren (ook ’s nachts). Ik doe mijn reddingsvest aan, haak me vast aan de lifeline, en loop gebukt en me goed vasthoudend naar voren tot aan de mast. Ik vind het fijn om daar te werken met het grote zeil. De genua, een rolfok, kan je vanuit de kuip bedienen en bij rustig weer kan ik dat alleen. Maar het grootzeil reven moet je altijd samen doen. Chris stuurt de boot zoveel mogelijk in de wind en ik laat het zeil iets vallen en span daarna de reeflijnen aan. Of als het helemaal weg moet, bind ik het op de giek.  De wind suist daar om je oren, de golven schuimen je soms nat. Maar ik sta er stevig en kan me goed op het werk concentreren. Je moet goed samenwerken en het juiste moment nemen om je actie uit te voeren. Als je te vroeg of te laat bent loopt het zeil vast, of komt het tussen de lazyjacks. (Wie ooit de naam lazy-jack heeft bedacht heeft er vast nog niet mee gewerkt, want wat een gedoe soms).

En dan nog het wachtlopen. We gaan drie uur op en drie uur af. Wisselen elkaar af, dag en nacht. Heel vaak ben je dus alleen tijdens een meerdaagse tocht. Overdag ga ik niet altijd slapen, want ik moet ook de weerberichten verzorgen, kletsen met de mensen van het netje via de SSB, en er moet ook eten gemaakt worden.  Chris is de kapitein, die het overzicht heeft en de strategie bepaalt. Hij beslist bijvoorbeeld over de zeilvoering (weet ik te weinig van nog, hoop het nog wel te leren), de wijzigingen in de voorgenomen route  etc.

Vaak zit ik buiten in de kuip, maar als de zon te warm is, of de zee te onrustig of  het regent, dan zit ik binnen aan de eethoek. Lees wat en ga iedere twee mijl naar buiten, kijk goed zowel stuur- als bakboord, voor en achter. Kijk naar de koers (kompas en/of GPS) de snelheid etc en ga dan weer verder lezen. Op mooie nachten zijn er onvoorstelbaar mooie sterrenhemels. Daar kan je uren naar kijken. Uitkijk houden is en blijft heel belangrijk, ook op de enorm grote oceaan. Het is ons een paar maal gebeurd, dat een visserboot ons op en halve mijl passeerde, of dat Chris uit moest wijken. Het kan altijd gebeuren, dus nemen we uitkijk houden heel serieus. Je maatje moet rustig kunnen slapen!

Er woont een echtpaar aan de overkant, Pelikaan heten ze. Ze hebben een mooi plekje gevonden tussen de mangrove bomen vlakbij de helling van de werf. Ze zijn met z’n tweeen en bijna altijd samen. Ze verdrijven de tijd met zwemmen in de rivier, met het vangen van visjes, die schokkerig in de grote bek verdwijnen en met heerlijk ontspannen liggen op het zand. Alleen bij laag water dan, want bij vloed verdwijnt dat plekje onder water. Soms krijgen ze bezoek van het echtpaar Lepelaar, zij zijn ook met z’n tweeen en bijna altijd samen. Als de Lepelaars gaan vissen lopen ze bij laag water langs de kant, hun bek in het water en happen maar. Ik bekijk deze dieren elke dag vanuit de kuip. Ze wonen recht tegenover ons. ’s Morgens bij het ontwaken hebben ze een vast ritueel. Ze poedelen zich. Hun vleugels klapperen in het water en het spettert zo alsof het een douche is. De veren worden geschikt en ongeregeldheden worden er met de bek uitgehaald. Dan rekken ze zich uit, hun snavel zo hoog mogelijk in de lucht. De verplichte gymnastiekoefening voor de spieren in de bek, want daar moet een zo groot mogelijke vis in. Als ze klaar zijn kijken ze net als wij in de spiegel (van het wateroppervlak). Zitten alle veren goed, zie ik er fraai uit?
Als het echtpaar Lepelaar op bezoek is zitten ze gevieren dicht bij elkaar. Er wordt niet veel gezegd, maar het ziet er erg gezellig en ontspannen uit.

Wij genieten van deze beelden onder het drinken van ons kopje koffie en gaan dan aan de slag. Vanmorgen hebben we het dek goed geschrobd, want er lag nogal wat zaagsel dat overal tussen en vastgeplakt zat. Chris heeft in de beide bakskisten een bodem gemaakt en een plank, zodat er beter gestouwd kan worden. De spullen passen er nu veel beter in. Ik heb de bakskisten schoongemaakt, geschuurd en geverfd zodat ze er nu heel mooi en wit uitzien. Het dek ook trouwens, helemaal opgeknapt. Onze dagen zijn gevuld met ‘klussen’. En we genieten ervan. Het is opvallend dat in deze marina geen potlucks of andere samenkomsten worden georganiseerd, en we hebben dan ook weinig contact met de andere zeilers. Iedereen is erg op zichzelf.

Wel hebben we een keer Jolanda (Poolse) en Trevor (Kiwi) uitgenodigd en gezellig een biertje gedronken. Ik kreeg van hun mijn eerste zeilmakersopdracht: het maken van een zonnetent voor het voordek. Gelukkig hebben zij zelf het materiaal, want dat is hier heel moeilijk te krijgen. Inmiddels word ik nu door verschillende zeilers benaderd om iets te repareren of te maken.  Ik wou dat ik materiaal kon bestellen dan zou het echt een leuke business kunnen worden. Met Gerda (Nederlandse die al jaren in Australie woont op een boot) ben ik heel wat zaken af geweest i.v.m. het maken van een maindrop, maar tot nu toe nog geen succes.  Adriaan (haar man) doet al het laswerk voor op de Magnet. Zoals de versteviging van de ankerrollen en boeg, de ombouw voor de zonnecollectoren en het mastbeslag.

En ook  Leo (Hollander) en Blanca (Columbiaanse) zijn een biertje komen drinken. Leo is een gepensioneerd atoomgeleerde en woont vanaf z’n 22ste jaar in Canada. Wel leuk om ook af en toe Nederlands te kunnen praten. Maar dat zijn eigenlijk alle contacten die we hier in Bundaberg hebben.

(tekst is bijgewerkt op 3 jan09).

We zijn net terug van de Diddillibaroad en hebben er een heerlijke tijd gehad. We zijn ontzettend verwend door Corrie en Johan, heerlijke maaltijden. ’s Morgens eerst koffie of thee en vers fruit, aan de tafel op de veranda met uitzicht op die prachtige tuin.  Vogels zingen en fluiten deuntjes, de scrapturkey kwam iedere ochtend stukjes tuin omharken, en de lorrekieten en parkieten en kukabaras vliegen van boom naar boom. Tijdens het ontbijt zien we op een ochtend een leguaan naar beneden kruipen langs de boomstam. Vlakbij! Dit voorhistorische dier hadden we de dag ervoor ook al op het gras gezien.  Het aanzwellende en afnemende geluid van krekels begint rond zonsondergang. Het begint met enorm kabaal, stopt heel plotseling en begint dan opnieuw, echt luid!

Corrie heeft een dagelijkse gang naar beneden om de planten te verzorgen  en te wateren en lekkere blaadjes er tussen uit te plukken om er  heerlijke salades van te maken.

Ze heeft in huis en in de tuin ( soms verstopt, soms goed zichtbaar)  allerlei ’stil’levens gemaakt.  Je wordt steeds verrast want ze veranderen doorlopend. Vaak versiert zij ze met verse bloemen of takjes. Het zijn er te veel om te laten zien dus hier volgt een kleine selectie: eerst binnen

en dan buiten op de veranda

en in de tuin

Chris was in de schuur druk bezig met de voorbereidingen van het te bouwen bijbootje (en ik hielp hem erbij). Johan heeft in de loop der jaren een heel arsenaal aan gereedschap en andere spullen verzameld, het is een Winkel van Sinkel. Chris kon met zijn hulp (samen bouwen van een werktafel) en stroom van adviezen goed op gang komen. Alles was aanwezig!! Veel voorwerpen bewaart hij voor de grote ‘Garagesale’, voor als hij gestopt is met werken (dit jaar) en ook met pensioen gaat (net als Thijs)!!

Steeds hoorde je de roep: Chris kijk eens…en dan moest hij zijn werk even loslaten en bekijken wat er te voorschijn kwam: harken, spades, radio’s, schroeven en hout,  zoveel je wil en natuurlijk niet te vergeten… Newguinee Rosewood… zoveel Newguinee Rosewood!

Aan ieder voorwerp zit een verhaal; over de tafels in huis die hij er mee heeft gemaakt, over zijn werk op de dragline (waar hij veel vandaan sleept), over de tijd dat hij zijn eigen boot bouwde, over de grote zeiltochten die ze gemaakt hebben , over de tijd dat hij de trawlers had en nog visserman was. Zijn leven in vogelvlucht en niet altijd gemakkelijk, maar wel heel afwisselend en soms heel spannend. Zoals die keer dat hij wakker werd geschut omdat de trawler op de rotsen was gelopen en zonk! Hij kon zichzelf en zijn dekhand nog net in veiligheid brengen. Na zes maanden lag er een nieuwe boot in het water… De Knightfish  zelf gebouwd natuurlijk! Wat een kracht en energie!

Aan het eind van de week krijgen we in de schuur bezoek van een slang (carpetsnake) die het rattennest op de vide in de gaten houdt. Hij blijkt niet gevaarlijk te zijn, maar toch blijven we even wachten tot hij wegglijdt, als Chris en ik hem op een avond onderweg naar het huis in de tuin tegenkomen.

Kerstmis en oudjaar in de zon, het was ontzettend warm en we zochten steeds verkoeling bij en in het water. Diane en Rikky en hun twee kinderen kwamen ook nog en paar dagen logeren.  Leuke  kinderen, Chloe van ruim anderhalf jaar en Ashy van 6.

de mannen surften of visten

Veel werd er niet gevangen, allemaal te klein voor de BBQ.

Chris en Johan trekken veel met elkaar op. Zoals ook het weekend dat Johan met Corrie op de Magnet kwam. Samen in het bijbootje om de zeilen naar de auto te brengen, die Johan in zijn schuur tijdelijk kan opslaan.

De vriendschap die ontstaat tussen de twee broers is leuk om te aanschouwen. Ze zoeken elkaar steeds op en kletsen heel wat af.

Vanuit het verre Australie zenden wij onze felicitatie naar Galway in Ierland. We wensen het bruidspaar een heerlijke dag toe met veel muziek en dans. Zo hoort dat toch in Ierland?

Je kan zeggen dat 30 graden celcius niet bevorderlijk is voor het oproepen van kerst sferen, maar ook hier hangen bij sommige boten veelkleurige lampjes in de mast. En in de winkels hoor je de muziek die bij deze kalendertijd past. Toch lijkt het net alsof de gezelligheid rond deze tijd wordt aangewakkerd door kou buiten en haardvuur binnen. En niet andersom… Met andere woorden het gevoel van kerst is wat lastiger op te roepen in de tropen. Niet dat we in Nederland zulke kerstvierders waren. Hier zijn we uitgenodigd door mijn broer Johan en reizen er morgen naar toe voor de komende 10 dagen en laten de boot over aan de zorg van de mensen hier in de haven, hetgeen ze trouw nalopen. Ook is het hier al weer achter de rug als jullie nog volop bezig zijn. Zoals bijvoorbeeld met oud en nieuw blijft dat een merkwaardig fenomeen en wordt je eraan herinnerd dat tijd een relatief gebeuren is. En zo glijden wij (zonder sneeuw) toch weer een nieuw jaar in waarin nieuwe ontdekkingen op het programma staan.
We hopen dat dat voor menigeen opgaat.

We kijken naar en vermaken ons met het typische gedrag van de dieren om ons heen. Grappig om te zien hoe steeds weer de vissen uit het water springen, gewoon omdat ze het leuk vinden of omdat ze achternagezeten worden. Iedere morgen zie ik op bijna dezelfde plek een vis springen, gek hoor, kan haast niet zou je denken. Maar ook gedurende de dag zie je regelmatig een vis plat op zijn buik in het water plonzen.

Ook de vogels hebben een repeterend gedrag. Iedere dag rond zes uur, en echt iedere dag op dezelfde tijd komen honderden (knalgroene) parkieten aangevlogen die allemaal in een paar bomen gaan zitten en ongelofelijk beginnen te kwetteren. Een lawaai van jewelste. Alsof ze allemaal tegelijkertijd door elkaar heen roepen wat ze die dag beleefd hebben. Dit duurt tot zeven uur, de schemer treedt in en dan wordt het stil. Echt stil.

Maar deze schemer is hét moment waarop, wederom honderden, misschien wel duizenden, vleermuizen laag overvliegen naar een plek in de buurt waar mangobomen staan. Ze zijn er gek op en eten er hun buik vol. Voordat het licht wordt vliegen ze allemaal weer terug om ondersteboven in de boom te hangen in een park hier dichtbij en hun dagelijkse slaapje te doen.

Is het niet wonderlijk?

Gisteren zagen we tijdens de lunch hier aan het water een paar bearded dragons, van die beesten met een voorhistorisch uiterlijk. Prachtig, zo vlak bij en helemaal niet bang of agressief. De wallekant bestaat deels uit mangrove, bomen die bij vloed onderwater staan en bij eb even droog komen. Er is hier niet zoveel bloemenpracht als in de Polynesische eilanden, maar de dieren zijn wel bijzonder. We hebben nog geen kangeroe (in het wild) gezien. Maar misschien zien we die als we gaan kamperen. We moeten nog wel een kampeeruitrusting kopen, maar denken erover om een paar dagen naar Frazereiland te gaan.

Verder zijn we lekker bezig aan boord. De ankerwinch is klaar, hij werkt al, alleen de afwerking nog. Ik ga het vooronder schilderen, Chris is het nu aan het schoonmaken en heeft er een bodem ingemaakt. Daarna kan ankerkettingbuis gemaakt worden, ankerketting erin en klaar is kees!
We hadden wel even pech met de regulator van de zonnecollectoren. Chris had die aangesloten, het werkte 2 dagen perfect, toen startte hij de motor en oeps een vlam en rook uit het kleine kastje!! We snappen nog niet wat er gebeurd kan zijn. Ik ben bezig met het bijwerken van de beschadigingen aan het potdeksel: schuren, grondverven, schuren en aflakken, alle kale plekjes en alles grondig schoonmaken. Heb ook de sprayhood gerepareerd en waterafstotend gemaakt. We zijn dus met allerlei klusjes bezig en dat voelt goed.

Ondertussen verken ik stukje bij beetje steeds meer van Bundaberg, op de fiets. Ik moet hier een helm op (nou ja vooruit dan maar). Soms heb ik eerst mijn pet of hoed op tegen de zon en daarbovenop die helm (niemand kijkt of ze vinden het allemaal normaal, Chris moet er af en toe wel om lachen (gelukkig)). Ja, ik moet ook links fietsen, dat is wel even wennen, en de auto’s zijn niet veel fietsers gewend, dus ik moet goed uitkijken.

Bundaberg is veel groter dan ik dacht, maar heeft nog een lekkere dorpse mentaliteit. Geen 24 uurs economie. De winkels gaan zaterdag gewoon om 3 uur dicht (wel even wennen) en zondags is er geen kip op straat (lijkt wel Enkhuizen op Koninginnedag). Je kan ook niets te eten krijgen, alle eettentjes gaan om twee uur ’s middags dicht. De stad lijkt me nog niet zo oud. Misschien zo’n 100 jaar? Ik heb op een van mijn tochtjes een videotheek gevonden (eindelijk) en kan voor $ 5,00 vijf films per week huren (niet gek). Dan ben ik ook nog lekker aan het schilderen op canvas en dat is heel ontspannend.

Chris zit (weer) in de bakskist (aan stuurboord) en maakt er een heel nieuwe indeling, zodat de ruimte veel beter benut kan worden. Dat is heel omvattend. Hij heeft het daar eerst helemaal leeg en schoon gemaakt. Toen hij hout ging halen kwam hij zonder terug…de winkel was net gesloten (drie uur).

Ik zit beneden in het souterrain, Chris zit boven op de veranda, Johan is nog op zijn werk en Corrie is oma-en in Melbourn. Buiten is het broeierig, er hangt onweer in de lucht. De zon schijnt volop, maar in de verte klinkt gerommel. Het is bijna half drie ’s middags. Vanaf de veranda kijk je uit op de prachtige tuin, de vijver en het ‘bos’ erachter. Krekels en vogels laten zich onophoudelijk horen. Het huis is bijna honderd jaar oud. Het is een werkelijk prachtig nog authentiek houten huis, in ouderwetse stijl. Een droom!! De kleuren van de houten wanden, randen en vloeren zijn mooi op elkaar afgestemd en de inrichting is gewoon gezellig. Je voelt je hier al heel snel thuis.

Mooloolaba is een moderne stad, een waar Mekka voor de rijke yachties. De prijzen zijn hier bijna 2 x die van Bundaberg en alle havens zijn nagenoeg vol. Gisteren hebben we er twee bekeken, maar ook hier is alles in regels omschreven en mag je niet werken aan je boot als je in de haven ligt. Alleen als die op de wal staat mag dat (geluid- en/of stofoverlast). Da’s jammer. Vandaag hebben we de derde haven gezien, maar die was al volgeboekt, dus valt meteen af. De werf echter is wel goed, met alle faciliteiten en deskundige vaklui vlakbij. Een mooie plek, zeker de moeite waard om in overweging te nemen hier bijvoorbeeld in februari naar toe te gaan voor een maand of zo.

Het winkelcentrum dichtbij de haven is Amerikaans groot. Je kan er alles krijgen, behalve een gewone plastic koffiefilter om op de ouderwetse manier koffie mee te zetten (weet je nog, water in de filter gieten en wachten tot dat doorgelopen is en dan weer water erin?). Ik ben daar nu al een paar maanden naar op zoek, maar zelfs in deze westerse wereld, is dat een ‘uitgebruikt’ item. De papieren filters kan je overal kopen, maar waar je die in moet doen…..

Als we eenmaal een plek hebben kunnen we aan de werkzaamheden beginnen. Er staan een paar grote klussen op de agenda, maar die worden uitgevoerd als we op de wal staan. Verder is er en hele lijst, die steeds verder aangroeit (net als de barnacles aan het onderwaterschip). Ik denk dat Chris zal beginnen met het plaatsen van een nieuwe elektrische ankerlier. Dat zal een hele verbetering zijn. Er kunnen omstandigheden zijn waarin het noodzakelijk is om snel je anker te lichten en te vertrekken.

In Suwarrow bleek dat dat met een handmatige ankerlier niet snel genoeg kon. Eerst had een duiker de ketting en het anker onder het koraal bevrijdt, om daarna zo snel mogelijk binnengehaald te worden. Het waaide heel hard, er waren veel golven en daardoor stond er te veel druk op de ankerlier. Iedere keer als er een stukje ketting naar binnen was getrokken, slipte er weer een heel stuk terug het water in. Hij redde het gewoon niet. Chris dorst ook niet te veel spanning op de ketting te zetten omdat de boegconstructie voor het anker, niet al te sterk is. Gelukkig kregen we toen hulp van Steve en Sylvie en lukte het met beleid en geduld alsnog. Maar je leert op zo’n moment wat het schip wel of niet kan hebben. Chris wil die boegconstructie dan ook verstevigen en heeft er al een mooi ontwerp voor.